Via Google vond ik dit interview met de schilder uit 2007. Bijzonder dat hij tot het eind toe zo actief is gebleven. Zo wil ik ook graag oud worden. Mijn moeder die dit jaar 82 wordt, en al schildert sinds haar 50ste, is onlangs nog begonnen met zelfportretten tekenen, dat had ze nog nooit gedaan. Op die manier blijven je dagen productief en dat is het allerbelangrijkste, of je nu jong bent of oud. Ik was altijd meer een fan van Constant, maar ik hou wel van dit soort werk vol vogels en kleur, ook al begint het redelijk snel te vervelen als je al die afbeeldingen via Google bekijkt. Maar dat komt eerder door de hoeveelheid kleine afbeeldingen. Het mooist is toch om ze in het echt te zien. Maar het is altijd leuk om te lezen wat een kunstenaar over zijn werk te zeggen heeft, daarom dit interview als In Memoriam. Corneille betekent trouwens 'kraai' in het Frans.
IK VERAFSCHUW INSPIRATIE
Bron: De Volkskrant
Auteur: Rob Gollin
Datum: 14-06-07
Vormgever: Karel Hageman
85 wordt hij dit jaar. Van de 3 Nederlandse schilders in de Cobra-beweging is alleen hij nog over. En Corneille schildert weer, na een kwetsbare periode. ‘Er zijn boeven, schúrken, die mijn beroemdheid misbruiken om zonder toestemming allerlei spullen op de markt te brengen.’
‘Zonnebloemen’, zegt Corneille, ‘soms zijn hier zonnebloemen. Elk jaar zaait de boer iets anders. Koren ook, dan staat het veld vol met koren.’ Dit seizoen is het maïs. De akker vouwt zich in een wellustige plooi naar de verte. De nevel van de ochtend vlijt ook in de middag een milde waas over het landschap. ‘Vincent van Gogh moet hier tijdens de laatste maanden van zijn leven gelopen hebben. Wie weet op deze heuvels zelfs. Dit is land, dat hij geschilderd heeft. Auvers-sur-Oise is 5 kilometer verderop, in vogelvlucht misschien zelfs 3. Daar heeft hij zichzelf kapot geschoten. De burgemeester van Auvers heeft me beloofd, dat op de begraafplaats waar hij ligt, een plekje voor mij is gereserveerd. Niet ver Van Gogh, dat is bijzonder. Ik ben een bewonderaar. Van Gogh was een voorloper.’
Hij is de tuin van zijn huis ingelopen om te laten zien, waarom hij zo’n 8 jaar geleden Parijs ontvluchtte. ‘Het is daar een janboel geworden, het lawaai, de vuile lucht.’ Hier in het departement Val-d’Oise, noordwestelijk van Parijs, is de stilte, de zuiverheid, hier zijn bomen.’
Zijn witte baard is dunner geworden, de tred behoedzaam. Binnen, aan tafel, zit hij in een rolstoel. ‘Hij is melancholieker de laatste jaren, kwetsbaarder’, zal zijn vrouw Natacha Laktionoff later zeggen.
Cobra
Van de 3 schilders die het Nederlandse smaldeel in de experimentele Cobra-beweging (CopenhagenBrusselAmsterdam) vormde, is alleen hij nog over. Altijd waren er dezelfde beschrijvingen. Karel Appel (1921-2006) was ‘het schilderbeest’, Constant Nieuwenhuis (1920-2005) de ‘theoreticus’, en hij, Guillaume Cornelis van Beverloo (Luik, 1922) de fijngevoelige ‘poëet’, die met op de kindertekening geïnspireerde stijl zijn verbeelding, met vooral vogels en vrouwenfiguren, vormgeeft. Heldere, opgewekte kunst. Met zijn baard, alpinopet en Parijse ateliers groeide hij welhaast uit tot het archetype van de kunstenaar. Hij heeft vrede met de rolverdeling. ‘Ik heb me altijd als literaire schilder gezien. Mijn werken zijn fabels.’
Hij leeft een teruggetrokken bestaan in het Maison du Cedres. De gevels en zelfs de witte luiken van het 18e eeuwse landhuis gaan goeddeels schuil achter weelderige klimop, In de met muren omsloten tuin staan enkele van zijn bronzen beelden, een kat en een vogel, tussen de struiken. Een trapje leidt naar beneden, naar zijn atelier op de helling, een mobilehome, met zicht op de velden. Tussen verfattributen en kunstboeken staan tientallen beelden uit Afrika, aan de wand hangende maskers. ‘Je kunt ze daar nog wel krijgen, maar de innerlijke kracht ontbreekt. Ze worden nu in serie geproduceerd.’ Vorige week heeft hij er in Parijs ruim 150 laten veilen. Collection Corneille. Het blijkt een voorschot op wat komen gaat. ‘De successierechten hier zijn absurd.’
Hij schildert weer. ‘Poëtische beeltenissen. Sprookjes, Wolkjes, Straatjes, Mensen. Vogels, ja natuurlijk vogels.’ Er ligt wat werk op de vloer. ‘Zie het rood. Het vibreert.’ Ook zijn hand trilt, lichtjes.
Manisch depressief
Er zijn weer dagen, dat hij zich goed voelt. Ook dankzij medicamenten. ‘Als je van ver terugkomt, lukt het je een sterker mens te worden. Dat zie je in de natuur ook.’ Corneille was ver, 2 jaar geleden. Manisch depressief. Hij verbleef wekenlang in de Clinique du Chateau in Garches bij Parijs. Wat moet hij erover vertellen? ‘Ik zat opgesloten in een krankzinnigengesticht. Dat zegt toch alles? Daar ga ik niet over uitweiden.’ Natacha: ‘Heb je One flew over the cuckoo’s nest gezien? Zo dus.’ Corneille: ‘Het zit in je hoofd. Te veel emoties, denk ik. Je kunt er moeilijk de vinger op leggen. En ineens, boem, vliegt het deksel van de pan, en ben je geestesziek.’ Het is hem al eens eerder overkomen, in 1992. Zijn opname leidde tot speculaties onder relaties in Amsterdam. Zijn vrouw zou hem afschermen voor de buitenwereld. Ze zou op zijn geld azen. Ze liet tijdens zijn verblijf in de kliniek zijn pied-à-terre in Amsterdam leeghalen. Natacha, van Frans-Russische komaf, 26 jaar jonger dan haar echtgenoot, is nog altijd woedend over de verdachtmakingen. De waarheid volgens haar: de contacten zijn beperkt op medisch advies. Hij was zo labiel, dat zij zijn curator is geworden. ‘En het was mijn huis, hè, in Amsterdam. Er was ingebroken, er zijn tekeningen weggehaald. Er zijn vrouwen, maîtresses, modellen, die de sleutel hadden. Corneille was te goedgelovig. Hij dacht, dat ze kwamen schoonmaken.’ Corneille: ‘Er zijn toen grove leugens verspreid.’ Er zijn inmiddels wat banden met Amsterdam verbroken.
Corneille 85
De schrijver zelf concentreert zich liever op een komende gongslag in zijn artistieke loopbaan. Het Cobra Museum In Amstelveen viert deze zomer zijn 85e verjaardag met een expositie, ‘Some of these days’. 40 werken, met het accent op zijn vroege jaren, de jaren ’40, de Cobra-jaren 1948-1951, een uitloop naar de jaren zestig. Hij schuift zijn omelet opzij, om het meegebrachte paarse affiche te bekijken, waarop hij staat afgebeeld met zwierige hoed, een trui losjes over de schouder, een Franse krant onder de arm. ‘Bravo! Ik hoorde, dat er al een geveldoek hangt, van 5 bij 5 meter. Dat is groot hoor, 5 bij 5!’ Bij het doorbladeren van de catalogus valt zijn oog op een foto uit 1947. In zijn atelier aan de Nieuwe Prinsengracht snijdt de beginnende kunstenaar een brood aan. ‘Het was een plek tegenover de Magere Brug. Ik at toen al veel boterhammen met muisjes. Zijn die er nog, muisjes?’
Werkwijze
En jaar later zou hij Met Appel, die hij al in de oorlog op de Rijksacademie voor de Beeldende Kunsten in Amterdam had leren kennen, Constant en Deense (Asger Jorn) en Belgische (Christian Dotremont) schilders de oorlog verklaren aan de burgerlijkheid en het stramien, en de liefde aan het experiment. Ongebreidelde fantasie en energie, spontaniteit en naïviteit dienden aan de basis van de creativiteit te staan. Van de 3 is hij de beginselen het meest nabij gebleven. ‘Waarom ook niet? Het was een formidabel avontuur.’
Het uit zich zeker in zijn werkwijze. Deze is niet veranderd in al die jaren. ‘Als ik begin heb ik nog steeds geen idee. Ik verafschuw inspiratie. Ik ga gewoon aan het werk. Na het 1e streepje komt een 2e, van een vlek komt nog een vlek, en de vlek wordt een vogel, of een vrouwenlichaam. Het is de manier van een kind. Ook een kind begint maar. Ik hou ook niet van het woord inspiratie. Het heeft iets edels. Je plaatst een kroontje op het hoofd van een heilige. Nou ben je schilder. De inspiratie is je ten deel gevallen.’ Hij snuift.
‘Ik schilder altijd met heel weinig verf. Ik hou van goede penselen. Machtig haar moeten ze hebben. Karel Appel was wel eens kwaad op mij. ‘Hoe kun jij met zulke zuinigheid zulke kleuren oproepen? Om het rood zo intens te maken, heb ik een kilo verf nodig en jij een paar gram.’
Hij werkt tegenwoordig wel op een tafel, op doktersadvies na rugklachten. Vroeger lag het werk op de grond. ‘Ik wil nooit op een ezel werken. Je concentreert je op het middengedeelte. Wat er boven zit, vergeet je, wat er onder zit ook. Op de grond kun je om je werk heen wandelen. Je ziet alle plekken.’
Experimentelen
Hij was in de twintig in de Cobra-tijd. ‘In de lente van mijn leven. Mooi, jong, veel vrouwen en succes. En het werk doorstaat de tijd. Er zit eeuwigheidsgevoel in. Over 100 jaar zullen de doeken nog altijd tot de mensen spreken, dat weet ik zeker.’
‘Vaan wordt vergeten, dat wij al eerder de Experimentelen hadden opgericht, schilders en dichters. Lucebert, Gerrit Kouwenaar, Bert Schierbeek. Het zat in de lucht. Het is een naoorlogs fenomeen. Je leeft niet meer onder druk. Je kunt overal naar binnen, er is van alles te koop. Nederland was een saai land voor de bezetting. Een ingeslapen bevolking, zonder veel ambities, zonder driften. De oorlog heeft veel driften losgemaakt.’
De bevrijding
In de eerste jaren na de bevrijding is zijn werk tamelijk somber, met veel grijs- en groentinten. ‘Het is eerder dramatisch. De oorlog zat nog in mijn geest. Ik zat ondergedoken. Ik ben 10x van plek veranderd en ik at tulpenbollen in de hongerwinter. Ik woog 45 kilo toen ik uit de oorlog kwam. De eerste die op de deur klopte, was een vriend van me, een ex-bokskampioen. Hij herkende me niet. Corneille, ben jij dat, Corneille? Het was een ramp, die oorlog. Maar ik heb me ontrukt aan die geestelijke ellende. Het werd snel vrolijker.
Appel en Constant
Ze vormden even een driemanschap, Appel, Constant en Corneille. Ze zaten in november 1950 in dezelfde trein naar het Gare du Nord. Maar 3 jaar na de oprichting bestond Cobra niet meer. ‘Er is niets misgegaan, niets speciaals althans. Cobra was een collectief. Maar er komt een tijd, dat je je ook als individu wil laten gelden. Dat zie je in de hele geschiedenis van de moderne kunst. De futuristen, de dadaïsten, de surrealisten; uiteindelijk gaan de leden uit elkaar.’
‘Nee, ik ben niet naar de begrafenissen van Constant en Appel geweest. Ik heb het ook niet overwogen. We zagen elkaar al snel niet veel meer. Appel ging in Monte Carlo wonen, later in New York. Constant ging snel terug naar Amsterdam. Waarover we spraken als we elkaar eens ontmoeten? Over verf, natuurlijk. En over vrouwen. Ik zeker. Niet over die tijd. Haha, Cobra was geen romantische beweging. Over elkaars werk ging het niet. Ik volgde het wel. Constant heeft van die periodes gekend. Heel abstract, dan weer conceptueel. Hij heeft prachtige dingen gemaakt. Ik hou van zijn aquarellen. Die zijn beter dan zijn olieverven. Subtieler, verfijnder, lichter van aard. Karel Appel ging allerlei dingen aan zijn schilderijen toevoegen. Hij plakte varkenskoppen, of van weet ik wat voor dieren, in zijn schilderijen, hij hing er touwen of weet ik wat overheen. Ik vind dat latere werk niet goed. Brutaal, ongevoelig. Ik krijg er de kriebels van. Maar ik sprak het niet uit. Ik wilde niet oordelen. Nu kan het wel. Hij is dood. Er komt geen vervolg meer. Maar het blijven grote kunstenaars, allebei.’
Kritiek
Dat de Nederlandse kunstwereld zijn eigen latere werk minder welwillend heeft ontvangen – het vroegere werk van de zoekende kunstenaar was interessanter, de ontwikkeling is al jaren gestopt, altijd maar die vogels – stuit op onbegrip. ‘Hier in Frankrijk of in Italië of waar ook speelt het niet. Ik exposeer nog over de hele wereld. Ik heb net nog in China gehangen, in Peking. Waar hebben ze het nou over? Het zijn zuurpruimen, de Nederlanders. Holland is een land waar je voor moet oppassen. Het kraken zit er in de aard. Ik vind dat ik nog prachtige schilderijen maak. Maar ze hebben niets te maken met het werk van 50, 60 jaar geleden. Ik kan mezelf toch niet gaan herhalen? Kom nou!’
Thema’s
‘Wat ik maak is een soort dagboek. Ik heb geleefd als een razende trein, en alle stemmingen die ik doormaak, al die landen die ik heb bezocht, dat kun je terugvinden in mijn werk.’ Hij slaat de catalogus open. ‘Hier, dit maakte ik nadat in in de Sahara was geweest. Ik kom er nu niet meer. Nu zit ik hier, en dit landschap weerspiegelt zich in wat ik nu maak. Ja, er zitten vogels in, en vrouwen. Ik heb duizenden vogels gemaakt, en geen een lijkt op de ander. Ik hou nu eenmaal van vogels en vrouwen, katten en bomen, veel bomen. Het zijn thema’s. De vogel als symbool van begeerte, maar ook als verbinding tussen het kosmische en het aardse. Het is de droom van de man los te komen van de aarde. De vrouw is bij mij de aarde. Ik beeld haar ook altijd liggend af, klaar om zich te geven. Maar goed: Corneille is Corneille, hè. Uiteindelijk heb je je eigen stem gevonden, je stijl. Corneille is een begrip, zoals Appel en Constant begrippen zijn geworden.’
Het product Corneille
De suggestie dat de huidige alomtegenwoordigheid van ‘het product Corneille’ – in motieven terug te vinden op attributen als koffiemok, kussensloop, stropdas en wijnetiket – een serieus artistiek oordeel belemmert, maakt een onverwachte boosheid in hem los. ‘Met het product Corneille heb ik niks te maken. Er zijn boeven, schúrken, die mijn bekendheid, mijn roem, misbruiken om allerlei spullen op de markt te brengen, zonder mijn toestemming te vragen, zonder mij te betalen. Ik ben het niet, die die boel op de markt brengt.’ Hij beent naar een kast, grist er een kopje uit. ‘Mijn handtekening staat er zelfs onder. Ik weet van niets! Bedriegers zijn het. Hier worden er duizenden van verkocht.’ Later in de tuin, is de gramschap er nog: ‘Jakhalzen!’
Het echtpaar heeft een advocaat in de arm genomen, de eerste claims zijn de deur uit. Maar hij heeft toch ook zelf geregeld meegewerkt, aan ballpoints bijvoorbeeld? ‘Dat heb ik goed gevonden, en daar heb ik een ontwerp voor gemaakt, en ik ben betaald. Niet veel, maar het was eerlijk geregeld. Er kwam kritiek op, ja. Typisch Nederlands om daarover te beginnen. Kleinzielig. Een schilder hoort zich bij zijn ezel te houden. Grote kunstenaars in het buitenland hebben ook dat soort dingen gedaan. Je hoort er niemand over.’
Amstelveen
In het atelier rangschikt hij tubes verf. Hij twijfelt nog of hij naar Amstelveen gaat, voor de opening. ‘Ik zie graag mijn oude werk terug, maar ik vind wat ik morgen maak interessanter. Ik ben nog in volle gang.’ Laatst zag hij een dvd over Constant. Het ontroerde hem. ‘Hij zei: ik weet dat mijn einde niet ver is, maar ik ben tevreden, want ik heb het uiterste uit mezelf gehaald. Ik kan hetzelfde zeggen. En wat de anderen ervan vinden, laat ik nu maar aan het publiek over, en aan de geschiedenis.’
Bij het verlaten van het mobilehome ritselt het weer in een van de fruitbomen. ‘Laat ze maar. Ik heb zo veel vogels geschilderd. Dan kan ik ze toch best wat kersen gunnen?’
Corneille, Some of these days.
Cobra-museum, Amstelveen, 19/6 t/m 30/9..
PAROOL: CULTUUR - Corneille combineerde kunst met commercie
zondag 5 september 2010
donderdag 2 september 2010
woensdag 1 september 2010
vrijdag 27 augustus 2010
vrijdag 13 augustus 2010
Klavertje 4 hier
Bijzonder om tijdens het bekijken van de planten in mijn tuin opeens een paar minuscule blaadjes van het klavertje 4 te ontdekken, wat gewoon een klavertje 3 is bestaande uit 3 piepkleine, hartvormige blaadjes. Ik heb er wat foto's van gemaakt, zoals deze
waarop zelfs nog een heel klein geel bloemke te zien is. Je moet heel aandachtig kijken tussen al het groen om de wat bruinpaarse blaadjes van het klavertje te ontdekken. Hier is een close up:
Morgen is het weer weg. Eigenlijk niet echt 'weer' in de zin van 'nog een keer', dit is meer een soort spreektaal 'weer'. In de natuur moet je er snel bij zijn, ze geven je geen seintje dat ze in je tuin staan. Het is je reinste anarchisme daar. Dat doet maar, dat groeit maar, en je weet vaak helemaal niet waar het allemaal vandaan komt.
Deze klavertjes zien er uit alsof ze al een week hier aan het groeien zijn, want er zijn al wat blaadjes bijna weer verwelkt. Daar heb je dat 'weer' weer...
Ik zat een keer aan de Loire met mijn toenmalige vriendin Miriam, we hielden even pauze tijdens een autorit richting Portugal geloof ik. We gingen in het gras zitten langs die mooie brede rivier en Miriam zei: "Nou, eens even kijken of ik een klavertje 4 zie!" [Met alle bravoure van een Leeuw-zon en een Leeuw-ascedent met ook nog enige planeten in dit teken; dit even terzijde voor de astrologiekenners onder u.]
Ik keek wat dromerig mee, niet echt met de overtuiging dat dit klavertje 4 hier echt zou opduiken. Ik zag alleen klavertjes 3 en had er al gauw genoeg van. Maar Miriam riep opeens: "Nou ja, daar heb ik er 1!" Of zoiets dergelijks. Na 30 jaar kan zo'n herinnering niet meer zo heel erg precies in je hoofd zitten natuurlijk. En jawel hoor, vlak naast haar stond een klavertje 4 geluk te brengen. En ik dacht, sommmige mensen... Zoiets heb ik nou nooit... [Zoals een ware Maagd ascedent betaamt, voor de astrologiefreaks onder u.]
Toch blijft het een leuke herinnering!
waarop zelfs nog een heel klein geel bloemke te zien is. Je moet heel aandachtig kijken tussen al het groen om de wat bruinpaarse blaadjes van het klavertje te ontdekken. Hier is een close up:
Morgen is het weer weg. Eigenlijk niet echt 'weer' in de zin van 'nog een keer', dit is meer een soort spreektaal 'weer'. In de natuur moet je er snel bij zijn, ze geven je geen seintje dat ze in je tuin staan. Het is je reinste anarchisme daar. Dat doet maar, dat groeit maar, en je weet vaak helemaal niet waar het allemaal vandaan komt.
Deze klavertjes zien er uit alsof ze al een week hier aan het groeien zijn, want er zijn al wat blaadjes bijna weer verwelkt. Daar heb je dat 'weer' weer...
Ik zat een keer aan de Loire met mijn toenmalige vriendin Miriam, we hielden even pauze tijdens een autorit richting Portugal geloof ik. We gingen in het gras zitten langs die mooie brede rivier en Miriam zei: "Nou, eens even kijken of ik een klavertje 4 zie!" [Met alle bravoure van een Leeuw-zon en een Leeuw-ascedent met ook nog enige planeten in dit teken; dit even terzijde voor de astrologiekenners onder u.]
Ik keek wat dromerig mee, niet echt met de overtuiging dat dit klavertje 4 hier echt zou opduiken. Ik zag alleen klavertjes 3 en had er al gauw genoeg van. Maar Miriam riep opeens: "Nou ja, daar heb ik er 1!" Of zoiets dergelijks. Na 30 jaar kan zo'n herinnering niet meer zo heel erg precies in je hoofd zitten natuurlijk. En jawel hoor, vlak naast haar stond een klavertje 4 geluk te brengen. En ik dacht, sommmige mensen... Zoiets heb ik nou nooit... [Zoals een ware Maagd ascedent betaamt, voor de astrologiefreaks onder u.]
Toch blijft het een leuke herinnering!
maandag 2 augustus 2010
dinsdag 22 juni 2010
New Age on SKY.fm
Prettige, rustgevende 'nieuwe eeuw' muziek. Biedt een mooi tegenwicht aan het voortdurende gezoem van de computer.
vrijdag 28 mei 2010
Just a Week in France
 |
 |
| This photo album generated with Smilebox |
I experimented with Smilebox to make a presentation of some pictures I made in France a few weeks ago. Be patient when you click on the play button, because it takes a while before the photos are downloaded.
dinsdag 11 mei 2010
Van Bits en Bytes naar eh... Yottabytes ;~) Jottum!
Doet me denken aan die keer dat ik solliciteerde naar de functie van datatypiste, heel lang geleden, ergens in Amsterdam. Mijn typesnelheid was helemaal in orde, verbazingwekkend genoeg, want ik heb nooit met tien vingers leren typen, maar toen de vraag werd gesteld of ik wist wat een datatypiste nou eigenlijk inhield, antwoordde ik gespeeld argeloos: "Belangrijke dingen typen met datums? Dat kan ik wel."
Toch wilden ze me niet hebben, gek genoeg... Ze wisten niet wie ze voor zich hadden. Het Prentenkabinet van het Rijksmuseum in Amsterdam wilde mij ooit in vaste dienst nemen als secretaresse. Ha!
Meer lezen over data
http://www.economist.com/specialreports/displaystory.cfm?story_id=15557443
Ba-ba-ba-ba-ba-bananen
Slim eten: een banaan! ( 03-05-2010 15:53 )
Uit de categorie leuk nieuws en andere trivia een berichtje uit de Hindustan Times over voeding waar je slim van wordt. Komen ze: geelwortel, wilde zalm, cacaobonen, koffiebonen, groene thee, acaibessen, blauwe bessen, salie, noten en zaden (walnoten, hazelnoten, cashewnoten, sesam, zonnepitten), avocado, 'bonen', havervlokken, knoflook, olijfolie, granaatappel, eieren, bruine rijst, tomaten en bladgroenten. Acaibessen, filberts en flax kent de redactie nog niet, maar die stonden ook in de lijst. Verder de tip van Dr Green wel regelmatig, maar niet teveel te eten. Het brein werkt het beste bij een gram of 25 glucose in de bloedsomloop, wat gelijk staat aan het totaal aan suikers in een banaan.
gevonden op de site van Talent
Hier is het Engelstalige artikel in de Hindustan Times
donderdag 22 april 2010
Snickers Mannenbrandstof?
Sinds kort staat dit op de verpakking van Snickers. Ik ben al jaren een regelmatig gebruiker van Snickers en voel me diep beledigd. Waarvan akte.
zaterdag 17 april 2010
donderdag 15 april 2010
Zoek de fout!
Klik op het plaatje om het groter te bekijken. Misschien moet je nog een keer klikken voor optimale grootte, dan zie je de fout vast!
woensdag 31 maart 2010
woensdag 20 januari 2010
woensdag 25 november 2009
zaterdag 21 november 2009
HATSJEPSOET enzo
Hier zie je mij op weg naar de Tempel van Hatsjepsoet, de enige vrouwelijke farao. Je spreekt haar naam uit als HAT SJEP SOET, met het accent op SJEP. De naam heeft duidelijk associaties met ons HATSJOE. Heeft verder niets te betekenen. Als iemand hoestte, had ik steeds de neiging om 'Hatsjepsoet!' te roepen. Gelukkig kon ik me beheersen tot 1 keer. Haar naam zag ik onderweg ook zo geschreven:
En zo zag ze er ongeveer uit:
Dit is de plaats van El Lotus Internet Cafe in de lobby van het Lotus Hotel, met de computerdame van het hotel lachend achter de achterste computer. Het kost 20 Egyptische Pond per uur, wat omgerekend zo'n 2,50 euro is. Het eten is ook niet duur. Vanmiddag aan het zwembad bestelde ik twee cappuccino en een flinke sandwich met witte kaas, tomaten en frietjes voor 25 Egyptische Pond, dus 3 euro. Ik verblijf hier nu al weer twee weken in kamer 102 met uitzicht op de Nijl en de bergen van de Valley of the Kings, waar vanavond rond 17 uur een spectaculaire zonsondergang te zien was, die ik op mijn balkonnetje heb vastgelegd met mijn Canon IXUS 70.
woensdag 18 november 2009
zondag 15 november 2009
Hi, it's me at Karnak
Je ziet me hier op het tempelcomplex van Karnak waar ik naartoe ben gefietst op mijn gehuurde fiets Made in China 
en ik heb het enorme terrein vol standbeelden, reusachtige kolommen en muren doorkruist. Het was erg indrukwekkend, zowel wat grootte betreft als wat betreft het idee dat het zo gigantisch veel tijd geleden is dat deze tempels in gebruik waren. Duizelingwekkend.
woensdag 11 november 2009
Ard el Amal, Egypte
Sinds deze retraite heb ik niet meer geschreven. Alsof de stiltedagen mij de mond definitief hebben gesnoerd. Niets is minder waar. Ik schrijf regelmatig, alleen publiceer ik het niet op het wereldwijde net. Ik ben na deze stiltedagen wel opgehouden met roken. Het is nu november. Ik schrijf dit in de koele lobby van een hotel in Luxor in het warme Egypte. Vanmiddag ga ik het project bezoeken waardoor ik hier terecht ben gekomen: Ard el Amal
vrijdag 21 augustus 2009
Stilte ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
Vanaf morgen zaterdag 22 augustus 2009 t/m woensdag 2 september 2009 bevind ik mij in een conferentieoord te Havelte voor een 10-daagse Vipassana retraite. In stilte.
10 uur mediteren per dag. 4 uur op 's morgens, en om half 10 uiterlijk naar bed. Ha... Ik heb al wat geoefend deze week. Ook ben ik mijn roken gaan verminderen tot zo'n 5 sigaretten per dag. Maar morgenmiddag mag er helemaal niet meer gerookt worden. Oy oy oy, cold turkey... Ik denk dat het wel mee zal vallen.
Vervelender is dat ik net deze week last van een kies kreeg en daar nu een antibioticakuur voor moet volgen. Anders ga ik er misschien heel veel last van krijgen tijdens de meditatie. En dat moet'n we nou net niet heb'n...
Klik hier als je meer over Vipassana wilt lezen
10 uur mediteren per dag. 4 uur op 's morgens, en om half 10 uiterlijk naar bed. Ha... Ik heb al wat geoefend deze week. Ook ben ik mijn roken gaan verminderen tot zo'n 5 sigaretten per dag. Maar morgenmiddag mag er helemaal niet meer gerookt worden. Oy oy oy, cold turkey... Ik denk dat het wel mee zal vallen.
Vervelender is dat ik net deze week last van een kies kreeg en daar nu een antibioticakuur voor moet volgen. Anders ga ik er misschien heel veel last van krijgen tijdens de meditatie. En dat moet'n we nou net niet heb'n...
Klik hier als je meer over Vipassana wilt lezen
vrijdag 26 juni 2009
dinsdag 9 juni 2009
donderdag 4 juni 2009
vrijdag 23 januari 2009
Mavis Staples on Martin Luther King Day 19 january 2009
Click here to listen to this 20 minutes interview with Mavis Staples
And this is a YouTube video about the black civil rights movement with her song Eyes on the Prize:
More info on: http://www.mavisstaples.com/news.cfm
dinsdag 7 oktober 2008
dinsdag 9 september 2008
Cracks in the pavement
Ik heb er maar meteen een filmpje van gemaakt, met muziek van Marc Seales, New Stories (Highway Blues).
maandag 8 september 2008
Wandeling Elzenburgerbos
Maandag 8 september 2008
Na een lange, hete douche en een verfrissend gezichtsmasker kleed ik me aan en besluit een lange wandeling te gaan maken omdat het er buiten helder uitziet met zelfs een beetje zonneschijn. Ik doe mijn ouwe,trouwe Nikes aan, een warme trui en mijn jas met capuchon voor het geval dat het gaat regenen, want ik heb een hekel aan het meesjouwen van een paraplu. In mijn rugzak neem ik mee paspoort, portemonnee, opschrijfboekje, pen, pakje shag en fotocamera. Ik ga de deur uit en zie wel waar mijn voeten me heen zullen dragen.
Ik loop eerst richting de Delftse Hout, een groot parkachtig bos met een enorme waterplas, waar ik vaak aan de waterkant tegen een eikenboom zit te dromen, maar besluit dan om richting de Vliet te lopen, het water dat naar Den Haag stroomt. Eerst loop ik een heel eind langs huizen, auto's en fietsen, met aan de linkerhand de vroegere Calvefabriek. Ik ontwaar hoog in de lucht op een lantaarnpaal een reiger die doodstil zit te wachten op een lekker hapje in het water beneden hem. Ik maakte er een helaas niet erg scherpe foto van:
maar zo heb je toch een idee...
Dan verdwijnen de huizen langzamerhand en begint het Elzenburgerbos met een rustig wandelpad zodat ik eindelijk afscheid kan nemen van het autoverkeer. Sierlijke wilgenbomen omzomen het pad dat vol glinsterende plasjes regenwater ligt met overal afgevallen takjes en bladeren. Een weldadige stilte begeleidt me op mijn wandeltocht. Ik fotografeer bladeren, plasjes en mooie breuken in de weg,veroorzaakt
door de opkomende wortels van de wilgenbomen.
Op een bankje met uitzicht op paarden pauzeer ik. De zon schijnt lekker door de bomen. Mijn voeten dragen me verder het bos in. Ik loop op een pad dat een flink stuk de hoogte in gaat. Het lijkt wel een Franse berg. Dan dalen we weer en na nog wat lopen houdt het pad op bij een snelweg, vlakbij TNO, waar ik een bus terug naar Delft neem.
Na een lange, hete douche en een verfrissend gezichtsmasker kleed ik me aan en besluit een lange wandeling te gaan maken omdat het er buiten helder uitziet met zelfs een beetje zonneschijn. Ik doe mijn ouwe,trouwe Nikes aan, een warme trui en mijn jas met capuchon voor het geval dat het gaat regenen, want ik heb een hekel aan het meesjouwen van een paraplu. In mijn rugzak neem ik mee paspoort, portemonnee, opschrijfboekje, pen, pakje shag en fotocamera. Ik ga de deur uit en zie wel waar mijn voeten me heen zullen dragen.
Ik loop eerst richting de Delftse Hout, een groot parkachtig bos met een enorme waterplas, waar ik vaak aan de waterkant tegen een eikenboom zit te dromen, maar besluit dan om richting de Vliet te lopen, het water dat naar Den Haag stroomt. Eerst loop ik een heel eind langs huizen, auto's en fietsen, met aan de linkerhand de vroegere Calvefabriek. Ik ontwaar hoog in de lucht op een lantaarnpaal een reiger die doodstil zit te wachten op een lekker hapje in het water beneden hem. Ik maakte er een helaas niet erg scherpe foto van:
maar zo heb je toch een idee... Dan verdwijnen de huizen langzamerhand en begint het Elzenburgerbos met een rustig wandelpad zodat ik eindelijk afscheid kan nemen van het autoverkeer. Sierlijke wilgenbomen omzomen het pad dat vol glinsterende plasjes regenwater ligt met overal afgevallen takjes en bladeren. Een weldadige stilte begeleidt me op mijn wandeltocht. Ik fotografeer bladeren, plasjes en mooie breuken in de weg,veroorzaakt
door de opkomende wortels van de wilgenbomen.
Op een bankje met uitzicht op paarden pauzeer ik. De zon schijnt lekker door de bomen. Mijn voeten dragen me verder het bos in. Ik loop op een pad dat een flink stuk de hoogte in gaat. Het lijkt wel een Franse berg. Dan dalen we weer en na nog wat lopen houdt het pad op bij een snelweg, vlakbij TNO, waar ik een bus terug naar Delft neem.
zondag 7 september 2008
Candles are small, calm, silent...
by Rabbi Shlomo Chein
Question:
I did, at one time, believe G-d loved me and cared for me. That belief was carried and punctuated by a life of success financially and socially and physically. Then my health destroyed my finances, my marriage and my social position. My safe and secure world fell apart. It seems like I was taught to believe G-d's love for me was solely demonstrated in large and grandiose events. Parting the sea, bread from heaven, pillars of fire; all evidences of G-d at work, G-d's love for me. Yet in my greatest need I didn't have an Exodus experience. Now, I am desperately trying to find G-d's love for me in much smaller things, lesser events, maybe even in the common and mundane interactions with people and things. I am not sure if I will find G-d there.
Answer:
Miracles are fireworks. Life is a candle.
Fireworks make big, beautiful displays of light in the sky. But they don't last. They might impress you at the moment, but they have no longstanding effect.
Candles are small, calm, silent, and perhaps dull. But they are consistent. They might not draw much attention, but they sure provide you with a lot of light.
The Torah compares the soul of man to a candle. G-d's candle.1
The soul is the G-dliness within us that sustains us. And it is a candle. It is constant, even when it is unpresumptuous.
I am sorry to hear that currently there are no fireworks in your life. But there still is a candle. Learn to appreciate the value of the candle.
When we cherish the candle, our life is warm and full of light. Always.
And soon we learn how to use the candle to light the fireworks!
May you experience that real soon.
(found on http://www.askmoses.com)
Question:
I did, at one time, believe G-d loved me and cared for me. That belief was carried and punctuated by a life of success financially and socially and physically. Then my health destroyed my finances, my marriage and my social position. My safe and secure world fell apart. It seems like I was taught to believe G-d's love for me was solely demonstrated in large and grandiose events. Parting the sea, bread from heaven, pillars of fire; all evidences of G-d at work, G-d's love for me. Yet in my greatest need I didn't have an Exodus experience. Now, I am desperately trying to find G-d's love for me in much smaller things, lesser events, maybe even in the common and mundane interactions with people and things. I am not sure if I will find G-d there.
Answer:
Miracles are fireworks. Life is a candle.
Fireworks make big, beautiful displays of light in the sky. But they don't last. They might impress you at the moment, but they have no longstanding effect.
Candles are small, calm, silent, and perhaps dull. But they are consistent. They might not draw much attention, but they sure provide you with a lot of light.
The Torah compares the soul of man to a candle. G-d's candle.1
The soul is the G-dliness within us that sustains us. And it is a candle. It is constant, even when it is unpresumptuous.
I am sorry to hear that currently there are no fireworks in your life. But there still is a candle. Learn to appreciate the value of the candle.
When we cherish the candle, our life is warm and full of light. Always.
And soon we learn how to use the candle to light the fireworks!
May you experience that real soon.
(found on http://www.askmoses.com)
dinsdag 1 juli 2008
dinsdag 4 maart 2008
Max Velthuijs binnenkort in Gemeentemuseum
Gevonden in de Telegraaf online:
ma 03 mrt 2008, 15:55
Kikker met een grote K
AMSTERDAM - Als ode aan de in 2005 overleden Max Velthuijs, wordt van 21 tot en met 31 maart de 'Kikkertiendaagse georganiseerd door Uitgeverij Leopold. Ter gelegenheid daarvan zijn in het Gemeentemuseum Den Haag, op de tentoonstelling 'Kikker met een grote K' van 15 maart tot en met 25 mei de originele tekeningen van Velthuijs te zien.
Kikker, de sympathieke, maar oh zo naïeve optimist, beleeft zijn allerdaagse avonturen met zijn vriendjes Eend, Haas, Varkentje en Rat. Hoewel de tekeningen van Velthuijs heel eenvoudig lijken, kon hij wel een jaar aan één boek werken, om het er zo 'moeitelijk' mogelijk uit te laten zien. Tijdens de Kikkertiendaagse zal er in de Haagse bibliotheken extra veel aandacht zijn voor het bekende groene personage. Er wordt elke dag een boek van Kikker voorgelezen, geknutseld en je kunt naar een toneelstuk van het groene wezentje kijken.
Website Gemeentemuseum Den Haag
maandag 25 februari 2008
Dostojevski, uit: De gebroeders Karamazov
Heilige tekst van Katja Tolstaja die een proefschrift schreef over de schrijver Dostojevski, en in het programma Het Vermoeden door Annemiek Schrijver werd geinterviewd.
Mens, voel je niet verheven boven de dieren: zij zijn zonder zonden, terwijl jij met al je grootheid de aarde door je verschijning laat rotten en een spoor van rotting achterlaat - helaas, bijna ieder van ons! Houd vooral van de kinderen, want ook zij zijn zonder zonden, gelijk de engelen, en zij leven voor onze vervoering, ter zuivering van onze harten en als een vingerwijzing aan ons. (…) Voor sommige gedachten blijf je verbijsterd stilstaan, vooral als je de zonde der mensen ziet, en je vraagt je af: moet ik met geweld nemen of met nederige liefde? Besluit altijd: ik neem met nederige liefde. Als je dit voor eens en voor altijd besluit, kun je de hele wereld aan. Nederigheid en liefde vormen een verschrikkelijke kracht, de sterkste van allemaal, die zijn gelijke niet kent. Zie elke dag en uur, iedere minuut op jezelf toe opdat je beeld onberispelijk is. (…) Broeders, de liefde is een leermeesteres, maar je moet haar voor je weten winnen, want ze laat zich moeilijk winnen duur kopen, dat kost veel werk en tijd, want je moet niet alleen een toevallig moment liefhebben, maar de hele tijd. Eenieder kan toevallig even liefhebben, ook een schurk. Mijn broer vroeg vergiffenis aan de vogeltjes: dat lijkt zinloos, maar het is juist, want alles is als een oceaan, alles stroomt en staat met elkaar in verbinding, wat je op de ene plaats aanraakt, dat weergalmt aan het andere einde van de wereld. Het is misschien waanzin om de vogeltjes vergiffenis te vragen, maar het zou voor de vogeltjes, en voor het kind, en voor elk dier in je nabijheid, beter zijn, als jij zelf beter was dan je nu bent, al is het maar één druppeltje beter. Alles is als een oceaan, zeg ik u. Dan zou je gaan bidden tot de vogeltjes, gedreven door een allesomvattende liefde (…) dat ze je verlossen van je zonde.
Uit: F.M. DOSTOJEVSKI , De broers Karamazow, vertaald door Arthur Langeveld, in de ‘Russische Bibliotheek’ (2005) IX2, 389.
Bekijk de uitzending Het Vermoeden, met Katja Tolstaja
Mens, voel je niet verheven boven de dieren: zij zijn zonder zonden, terwijl jij met al je grootheid de aarde door je verschijning laat rotten en een spoor van rotting achterlaat - helaas, bijna ieder van ons! Houd vooral van de kinderen, want ook zij zijn zonder zonden, gelijk de engelen, en zij leven voor onze vervoering, ter zuivering van onze harten en als een vingerwijzing aan ons. (…) Voor sommige gedachten blijf je verbijsterd stilstaan, vooral als je de zonde der mensen ziet, en je vraagt je af: moet ik met geweld nemen of met nederige liefde? Besluit altijd: ik neem met nederige liefde. Als je dit voor eens en voor altijd besluit, kun je de hele wereld aan. Nederigheid en liefde vormen een verschrikkelijke kracht, de sterkste van allemaal, die zijn gelijke niet kent. Zie elke dag en uur, iedere minuut op jezelf toe opdat je beeld onberispelijk is. (…) Broeders, de liefde is een leermeesteres, maar je moet haar voor je weten winnen, want ze laat zich moeilijk winnen duur kopen, dat kost veel werk en tijd, want je moet niet alleen een toevallig moment liefhebben, maar de hele tijd. Eenieder kan toevallig even liefhebben, ook een schurk. Mijn broer vroeg vergiffenis aan de vogeltjes: dat lijkt zinloos, maar het is juist, want alles is als een oceaan, alles stroomt en staat met elkaar in verbinding, wat je op de ene plaats aanraakt, dat weergalmt aan het andere einde van de wereld. Het is misschien waanzin om de vogeltjes vergiffenis te vragen, maar het zou voor de vogeltjes, en voor het kind, en voor elk dier in je nabijheid, beter zijn, als jij zelf beter was dan je nu bent, al is het maar één druppeltje beter. Alles is als een oceaan, zeg ik u. Dan zou je gaan bidden tot de vogeltjes, gedreven door een allesomvattende liefde (…) dat ze je verlossen van je zonde.
Uit: F.M. DOSTOJEVSKI , De broers Karamazow, vertaald door Arthur Langeveld, in de ‘Russische Bibliotheek’ (2005) IX2, 389.
Bekijk de uitzending Het Vermoeden, met Katja Tolstaja
woensdag 20 februari 2008
dinsdag 19 februari 2008
EEN GEDICHT OM DE WERELD TE DOEN ONTWAKEN VAN MEESTER HAN SHAN
In deze wereld van eindeloze moeite en zorgen,
dient men geduldig en zachtmoedig te zijn.
Leef naar de omstandigheden, waar je ook bent,
en doe je plicht tot het eind van je leven.
Verloochen nooit je geweten,
en onthul niet de fouten van een ander.
Wees voorzichtig in de omgang en je hoeft later niets te berouwen.
wees geduldig in je werk, en elk probleem kun je oplossen.
Het koord van een sterke boog breekt altijd het eerste;
het lemmet van een scherp mes berokkent het snelst schade.
Laster brengt ongeluk, wreedheid veroorzaakt schande.
Het is niet nodig te redetwisten wie gelijk heeft,
noch over de vraag wie de beste is.
De wereld liet altijd veel te wensen over.
Hoe zou dit vergankelijke lichaam van jou eeuwig duren?
Een klein verlies is niet belangrijk;
een kleine concessie geeft je geen schade.
Nauwelijks zag je de groene wilger:
in de lentezon of je ziet gele chrysanten in de herfstwind.
Eer is de droom van één nacht;
rijkdom is gelijk aan de herfstvorst.
Niemand kun je je geboorte, ouderdom, ziekte en dood overdoen,
je moet zelf het zoete en het bittere van het leven smaken.
De mensen scheppen graag op over hun slimheid en hun listen,
maar de Hemel neemt zijn tijd voor de eind beslissing.
Vleierij, schelmerij, begeerte en toorn leiden tot een hel,
oprechtheid en eerlijkheid maken een paradijs.
Muskusherten sterven jong van wege hun kostbare muskus,
zijdewormen vergaan te vroeg van wege hun rijke zijde.
Neem een dosis geestelijke ontspanning om je maag te kalmeren.
Neem een zuivere, natuurlijke drank om je humeur te neutraliseren.
Met al je plannen kom je nergens in dit leven;
en niets hou je in handen als je sterft.
De smart van het scheiden en de vreugde der vereniging geschieden elke dag,
leven, dood, slagen en falen zijn alledaagse zaken
Tracht niemand te overtreffen,
want het leven is slechts een drama
Als het doek plotseling valt en alles is stil
Waar ga je dan heen?
dient men geduldig en zachtmoedig te zijn.
Leef naar de omstandigheden, waar je ook bent,
en doe je plicht tot het eind van je leven.
Verloochen nooit je geweten,
en onthul niet de fouten van een ander.
Wees voorzichtig in de omgang en je hoeft later niets te berouwen.
wees geduldig in je werk, en elk probleem kun je oplossen.
Het koord van een sterke boog breekt altijd het eerste;
het lemmet van een scherp mes berokkent het snelst schade.
Laster brengt ongeluk, wreedheid veroorzaakt schande.
Het is niet nodig te redetwisten wie gelijk heeft,
noch over de vraag wie de beste is.
De wereld liet altijd veel te wensen over.
Hoe zou dit vergankelijke lichaam van jou eeuwig duren?
Een klein verlies is niet belangrijk;
een kleine concessie geeft je geen schade.
Nauwelijks zag je de groene wilger:
in de lentezon of je ziet gele chrysanten in de herfstwind.
Eer is de droom van één nacht;
rijkdom is gelijk aan de herfstvorst.
Niemand kun je je geboorte, ouderdom, ziekte en dood overdoen,
je moet zelf het zoete en het bittere van het leven smaken.
De mensen scheppen graag op over hun slimheid en hun listen,
maar de Hemel neemt zijn tijd voor de eind beslissing.
Vleierij, schelmerij, begeerte en toorn leiden tot een hel,
oprechtheid en eerlijkheid maken een paradijs.
Muskusherten sterven jong van wege hun kostbare muskus,
zijdewormen vergaan te vroeg van wege hun rijke zijde.
Neem een dosis geestelijke ontspanning om je maag te kalmeren.
Neem een zuivere, natuurlijke drank om je humeur te neutraliseren.
Met al je plannen kom je nergens in dit leven;
en niets hou je in handen als je sterft.
De smart van het scheiden en de vreugde der vereniging geschieden elke dag,
leven, dood, slagen en falen zijn alledaagse zaken
Tracht niemand te overtreffen,
want het leven is slechts een drama
Als het doek plotseling valt en alles is stil
Waar ga je dan heen?
donderdag 17 januari 2008
Tweedehands boeken op Bol.com
Ik verkoop sinds augustus 2007 boeken uit mijn eigen uitpuilende boekenkasten om wat meer ruimte te maken. Via Bol.com kan dat op een hele gemakkelijke manier. En een beetje winkeltje spelen vind ik nog leuk ook.Mijn tweedehands boeken op Bol.com
woensdag 16 januari 2008
Nogmaals naar de blauwe zee kijken - Luo Qing
Foto: Flora van Stek, 2007NOGMAALS NAAR DE BLAUWE ZEE KIJKEN NA AL ZO VAAK NAAR DE BLAUWE ZEE TE HEBBEN GEKEKEN
Op de vlakke gladde zee
lijkt helemaal niets te zijn
Op de zee waar helemaal niets lijkt te zijn
is toch echt helemaal niets
Juist omdat er nooit wat is geweest
weten we dat er gewoon helemaal niets is
Maar is er op de vlakke gladde zee
werkelijk helemaal niets?
Op de zee waar helemaal niets is
– natuurlijk is daar helemaal niets
Op de vlakke gladde zee
is inderdaad uiteraard volstrekt helemaal niets
Luo Qing, vertaling Silvia Marijnissen
uit: Het trage vuur 4, maart 1998
Het trage vuur, Vlaams/Nederlands Tijdschrift voor Chinese literatuur
zondag 6 januari 2008
Italo Svevo - Bekentenissen van Zeno
Klinkt als een boek wat ik wel eens zou willen lezen:Artikel over de lange ontstaansgeschiedenis van het boek Bekentenissen van Zeno door Italo Svevo.
woensdag 24 oktober 2007
Moma presentatie What is a print
Een stap voor stap flash presentatie over het maken van prints, gevonden op de site van het Museum of Modern Art in New York (MOMA). Klik op bovenstaande titel en laat u inspireren.
vrijdag 19 oktober 2007
Film van Kim Ki-Duk op ARTE
Vorige week zag ik de indrukwekkende film Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring van de Zuid-Koreaanse regisseur Kim Ki-Duk op ARTE tv, de Duits/Franse kunst- en cultuurzender die wij in Delft via de kabel kunnen ontvangen; een verademing temidden van het met eindeloze reclames overladen Nederlandse tv-aanbod. Het enige wat jammer is dat de Duitse nasynchronisatie geen Engelse ondertitels heeft, maar in deze film wordt zo weinig gesproken dat het niet echt storend is.
Het leuke van speelfilms op ARTE is dat ze vaker dan 1x te zien zijn. Zo wordt deze mooie, boeddhistische, 4-seizoenen film morgenmiddag nog een keer uitgezonden, van 14.55 tot 16.45 uur.
Bij bol.com is de dvd te koop voor 10 euro MET Engelse ondertiteling.
Klikt u op de titel van dit stukje, dan komt u rechtstreeks op de ARTE pagina over deze film. Helaas zijn de teksten alleen in Frans en Duits, het zou fijn zijn als daar ook Engelse teksten bijkomen.
vrijdag 14 september 2007
In Memoriam mijn neef Frank Buijs 1948 - 2007
foto: Ellen JensEen interview met Frank Buijs over zijn vorig jaar verschenen boek Strijders van eigen bodem in het VPRO Boeken programma
Klik op bovenstaande titel om dit interessante interview te zien.
zaterdag 25 augustus 2007
The Life and Times of Glenn Gould (1 of 5)
Vanmorgen was er een documentaire over pianist Glenn Gould op TV 1, en zijn manier van Bach spelen raakt altijd weer een gevoelige snaar bij mij. Op YouTube is een serie van 5 filmpjes te zien over zijn leven, begeleid door zijn fantastische pianospel.
woensdag 15 augustus 2007
Mijn vader Willem Adrianus van Stek en De Zee op galeries.nl
De Zee, 1945, door Willem Adrianus van Stek
Ik was vandaag even op Galeries.nl aan het kijken wat voor informatie er over mij opstond, zie ik tot mijn stomme verbazing nog een Van Stek staan, mijn vader! Er wordt een schilderij van hem te koop aangeboden dat ik nog nooit gezien heb, getiteld De Zee, zie boven. Qua kleur en onderwerp voel ik me er zeker verwant mee. Die vis spreekt me aan.
Ik heb wel eens gehoord dat mijn vader het liefst zeeman was geworden, maar dat hij werd afgekeurd, omdat hij een bril droeg.
Dit stond er over hem vermeld:
Over de kunstenaar
Willem Adrianus van Stek
1925
Geboren te Dordrecht op 21 mei 1925.
Woonde en werkte aldaar, in Leerdam, Vledder, Deventer tot 1956, Den Haag en sinds 1966 in Enschede.
Kunstschilder en grafisch ontwerper.
Opleiding: Glasschool te Leerdam.
Grafischwerk: Affiches, boekverzorging en postzegels.
Materiaal: olieverf, aquarel, pastel, gouaches en tekening.
Lid van G.V.N. te Amsterdam en verschillende kunstenaars verenigingen.
Geeft les aan de Akademie van K. en I. te Enschede.
Exposeerde zowel solo als in groepsverband bij nationale -en internationale instellingen en galeries.
Werk van hem is opgenomen in collecties in binnen- en buitenland van instellingen, bedrijven, particulieren en musea, o.a. het Nederlands Postmuseum te Den Haag en in het Museum of Modern Art te New York.
Een talentvol kunstenaar met veel gevoel voor uitvoering en kompositie.
De volgende instellingen hebben werk in stock:
Galerie/Kunsthandel Henk van der Kamp, Zwolle
Ik heb de heer van der Kamp een mailtje gestuurd over het feit dat mijn vader in 2001 is overleden, zodat hij de bovenstaande levensbeschrijving kan completeren. Ook heb ik hem gevraagd hoe hij aan dit schilderij is gekomen, ik ben benieuwd of ik dat te horen krijg.
16 augustus 2007
Ik kreeg snel antwoord van de heer van der Kamp, die meteen de informatie bijgewerkt heeft:
Een talentvol kunstenaar met veel gevoel voor uitvoering en kompositie, Willem Adrianus van Stek is overleden in 2001.
Het schilderij komt uit een collectie uit Eemnes.
zaterdag 11 augustus 2007
Monet's Sketches and Drawings
Monet's Etretat, 1885Klik op bovenstaande titel voor een interessant artikel in The New York Times van vrijdag 10 augustus 2007 over een expositie van tekeningen en schetsen die Monet maakte, als voorbereiding op zijn schilderijen.
dinsdag 7 augustus 2007
donderdag 2 augustus 2007
Count Your Blessings*** weblog gelanceerd
Vandaag heb ik een nieuw weblog in het leven geroepen dat voortkomt uit het boekje Count Your Blessings, wat ik in 2003 samen met mijn zus Barbara publiceerde. Klik op bovenstaande titel om dit nieuwe project te bekijken. Misschien wil je ook wel een bijdrage leveren!
Abonneren op:
Posts (Atom)