walking in the dark

walking in the dark

with the full moon

as my light companion

she is always there

up in the air

acting like she just

doesn't care

many lights try

to imitate her

but she can't be beaten

her nature is pure

her lamp never needs

to be changed

her light will always

continue to shine

Wees Blij 2

Op 22 september jl plaatste ik dit stukje. Nu herplaats ik het hier omdat ik een leuke reactie kreeg die ik graag aan jullie wil laten lezen. Kijk onderaan dit verhaal.


Sinds een aantal maanden staan deze woorden op de zijkant van een huis schuin tegenover de plek waar ik woon. Ik zie ze niet als ik gewoon naar buiten kijk. Maar als ik m'n huis uitstap en naar links kijk, vallen ze meteen op. Het zijn behoorlijk grote letters en wat nog het meest in het oog springt, zijn de twee hoofdletters.
Niet gewoon 'Wees blij', maar heel nadrukkelijk: 'Wees Blij'. Er staat nog net geen uitroepteken achter. Maar het doet zich voor als een gebod. En in eerste instantie denk je daarbij toch: 'Dat maak ik zelf wel uit.' Of je denkt: 'Hoe zo, ik ben helemaal niet blij. Waarom moet ik blij zijn?' Het irriteert, omdat het zo gebiedend staat.
Ik vraag me natuurlijk ook af wie die woorden op die muur heeft laten zetten. Wat daarbij de motivatie was. En of die persoon toestemming heeft moeten vragen aan de gemeente. En of er voor betaald moet worden, omdat het toch eigenlijk een soort reclamebord is, maar dan meer filosofisch.
In Amsterdam in de drukke Damstraat temidden van alle kleurige lichtreclames, winkelpuien, cafés en restaurants was altijd een gigantisch groot reclamebord te zien, hoog in de lucht, met daarop in grote letters:
'Twijfel niet, GOD is er!'
Dat vond ik altijd wel bemoedigend, omdat ik een enorme twijfelaar was en nog steeds ben. Ik zou er weer eens naar toe moeten om te kijken of het er nog steeds hangt. Of ik kan erop googelen.
Dat googelen leverde niet veel op, dus besloot ik om een oude vriendin uit Amsterdam te vragen of zij eens wilde kijken in de Damstraat.

Op 24 sep 2010, om 15:22 heeft Flora van Stek het volgende geschreven:
Hoi Miriam,
Ik heb een stukje geschreven over het bord Twijfel niet, GOD is er in de Damstraat.
Via Google kon ik wel wat foto's vinden van het Stadsarchief maar die zijn niet goed genoeg om te publiceren. En ik ben heel erg benieuwd of dat bord er nog hangt. Zou jij eens willen kijken als je daar in de buurt bent en er een foto van willen maken voor m'n weblog? Dan wordt je meteen gepubliceerd :)

Op 31 oktober 2010 13:23 schreef ze het volgende:
Nou, eindelijk uitsluitsel over God!
Ik was vier keer in de buurt. De eerste drie keren kwam ik thuis met het besef dat ik 'het' vergeten was! Nu ben ik er gisteren speciaal naar toe gegaan. De hele Damstraat afgestruind met mijn hoofd in de lucht, naar God gericht. Ik heb Hem niet gevonden! Hij is weg, Hij heeft ons verlaten. Ik, althans, heb Hem niet gezien.
Het is dus een verhaal uit het verleden geworden.
Ik las even door je Blogs en stond stil bij je Snickersbrandstof tekst. Laat ik nu gisteren voor mijn zoektocht naar God een Snickers gegeten hebben. Heerlijk!
Liefs, Miriam



Voor nog meer God, kijk/klik op:

http://twijfelnietgodiser.blogspot.com/

Op zoek naar de zonsondergang

Maandag 11 oktober, 21 uur

Vanavond om 7 uur na het eten wat gewandeld om de zon te zien ondergaan. Je moet vanaf mijn huis best een eind lopen om echt wat te zien.
Ik liep een stuk de gracht af en zag wel wat licht, maar nog niet echt dat je zegt, ja, daar gaat ie!
Bruggetje op, bruggetje af, en ja, toen zag ik wat roze en oranje in de verte, helemaal achterin een steegje. Het leek wel een fata morgana. Steegje door, weer een gracht, nog een bruggetje, weer een glimp van de zonsondergang. Hofje door, Phoenixstraat, en daar, ja, achter het spoor, naast een hele grote schijf van de maan, daar was iets te zien van roze, oranje, rood, en later langs het kanaal nog meer rood in de verte. Hier ook een grappig bord voor honden ontdekt.

De Nieuwe Kerk in het donker

(Klik op de foto om hem groter te bekijken)

Stoeltjes in het park

Deze ijzeren stoeltjes in het parkje achter het Doelenplein zien er zo koel en onuitnodigend uit. Mooier zou zijn houten bankjes in een half rondje, voortbordurend op de ronde perken in het park. En de prullenbakken ook opnieuw ontwerpen en integreren in de bankjes, onopvallend, zodat het niet zo duidelijk een afbalbak is. Dit kwam ik vanmorgen tegen op mijn ochtendwandeling. Die stoeltjes vond ik triest. Ik verlangde naar de elegantie van de parken in Parijs. Daar staan overal leuke stoelen en banken waar elke dag mensen zitten te lezen, te eten, te dutten of met elkaar te kletsen. Deze kille metalen stoeltjes nodigen daartoe niet echt uit.

Wees Blij

Sinds een aantal maanden staan deze woorden op de zijkant van een huis schuin tegenover de plek waar ik woon. Ik zie ze niet als ik gewoon naar buiten kijk. Maar als ik m'n huis uitstap en naar links kijk, vallen ze meteen op. Het zijn behoorlijk grote letters en wat nog het meest in het oog springt, zijn de twee hoofdletters.
Niet gewoon 'Wees blij', maar heel nadrukkelijk: 'Wees Blij'. Er staat nog net geen uitroepteken achter. Maar het doet zich voor als een gebod. En in eerste instantie denk je daarbij toch: 'Dat maak ik zelf wel uit.' Of je denkt: 'Hoe zo, ik ben helemaal niet blij. Waarom moet ik blij zijn?' Het irriteert, omdat het zo gebiedend staat.
Ik vraag me natuurlijk ook af wie die woorden op die muur heeft laten zetten. Wat daarbij de motivatie was. En of die persoon toestemming heeft moeten vragen aan de gemeente. En of er voor betaald moet worden, omdat het toch eigenlijk een soort reclamebord is, maar dan meer filosofisch.
In Amsterdam in de drukke Damstraat temidden van alle kleurige lichtreclames, winkelpuien, cafés en restaurants was altijd een gigantisch groot reclamebord te zien, hoog in de lucht, met daarop in grote letters:
'Twijfel niet, GOD is er!'
Dat vond ik altijd wel bemoedigend, omdat ik een enorme twijfelaar was en nog steeds ben. Ik zou er weer eens naar toe moeten om te kijken of het er nog steeds hangt. Of ik kan erop googelen.

De Verleiding van Flora

Jan van Huysum, Fruitstilleven
Koper, 21 x 27 cm
Eigenaar: Koninklijk Kabinet van Schilderijen Mauritshuis, Den Haag

Jan van Huysum, Bloemen in een terracotta vaas, ca. 1730.
Olieverf op paneel, 80 x 61 cm
Eigenaar: Noortman Master Paintings, Maastricht

Afgelopen woensdag bezocht ik deze tentoonstelling in Museum Het Prinsenhof te Delft met mijn goeie vriendin Marlo die zelf de laatste tijd erg bezig is met bloemen die zij op de scanner bewerkt tot hele mooie kunstwerken.

© Marlo Broekmans, Geisha, 2005

Er stond in de inleiding dat het realisme waarmee perziken en waterdruppels geschilderd waren, ons zou doen kwijlen voor de doeken, iets wat nogal op mijn lachspieren werkte, maar de doeken hadden wel het effect dat we er heel dichtbij wilden staan om alle details te bekijken, zoals minuscule vliegen, wespen, rupsen en slakken die overal te zien waren, temidden van bloemen en fruit. We kregen zelfs een waarschuwing van een beetje boze security guard dat we er niet zo dicht op mochten staan, omdat zijn alarm af was gegaan. Oeps... Meteen voelde ik me een rebels schoolmeisje dat het perfect georganiseerde schoolreisje aan het ontwrichten was met een clandestiene amoureuze ontmoeting. Of zoiets dergelijks.

Al die vol liefde geschilderde bloemen- en fruitdoeken waren in ieder geval een echte lust voor het oog. Door zo intensief naar al die geschilderde details te kijken, iets wat je met echte bloemen en echt fruit maar zo zelden doet, ontstaat er een diepere verbondenheid met het wonder van de werkelijkheid die zich elke dag om ons heen manifesteert. Iets waar ik net weer over had gelezen in de boeken van Frederick Franck, De Zen van het Zien en Zen Zien Zen Tekenen.